Booker Prize 2026: de shortlist

Phillip Tennant struint met zijn tante de kust van Kent af terwijl Groot-Brittannië stilletjes uiteenvalt en er iets vreemds arriveert dat zichzelf niet uitlegt. M. John Harrison is 81 en zat in 2022 zelf in de jury. Hij schrijft over de apocalyps zoals anderen over het weer: schuin, onaangedaan en veel meelevender dan het uitgangspunt doet vermoeden.

Een onwillige vorst aan een naamloos middeleeuws hof, afgewisseld met een hedendaagse conservator die de zalen van een historisch paleis inricht. Rebecca Perry is dichter, dit is haar eerste roman, en ze won er in juli de Waterstones Debut Fiction Prize mee. Een boek dat je bewust op het verkeerde been zet en herlezen beloont.

Artie Dam, een gewone geschiedenisleraar in Massachusetts met een comfortabel leven en een wanhoop waarover hij met niemand praat. Strouts elfde roman en haar derde Booker-nominatie. Ingehouden tot op het punt van stilte, en precies daar zit de kracht. Voor lezers van Olive Kitteridge en Ik heet Lucy Barton de vanzelfsprekende keuze.

Nederlandse uitgave: Atlas Contact, 2026, vertaald door Lucie van Rooijen, 224 bladzijden.

John-Calum MacLeod, een jonge kunstacademiestudent zonder geld of baan, keert terug naar het winderige, diepgelovige eiland Harris om het leven onder ogen te zien dat hij achterliet. Douglas Stuart won in 2020 met Shuggie Bain; dit is dezelfde opgraving van familie, schaamte en geweld, verplaatst van de Glasgowse huurkazernes naar de Hebriden.

Nederlandse uitgave: Wereldbibliotheek, 5 mei 2026, vertaald door Inger Limburg, 400 bladzijden.

Kingston, eind jaren tachtig: acht homoseksuele mannen die een toneelstuk repeteren worden door een menigte aangevallen, en de roman volgt wat die moord in gang zet. Met ruim zeshonderd bladzijden het langste boek van de lijst, van de winnaar van 2015, die terugkeert naar het Jamaica van zijn grote roman.

In het Nederlands bestaat van Marlon James Een beknopte geschiedenis van zeven moorden (Lebowski, 2015), de roman waarmee hij in 2015 de Booker won.

Gebaseerd op een echt experiment uit de jaren zestig: een werkloze acteur wordt betaald om een semester lang colleges te volgen in een grote zwarte zak, om te zien hoe de studenten reageren. Een campussatire, een soort liefdesverhaal en het grappigste boek van de lijst. Het heeft niets te maken met de spionagefilm met dezelfde titel.

Dilara, een Turkse balling in Italië, laat aannemers een badkamer bouwen voor haar oude vader. Ze bouwen in plaats daarvan een Turkse gevangeniscel: geen nabootsing, maar een echte, met een deur die uitkomt op het origineel. Een debuut over dementie, ballingschap en de vele soorten gevangenschap die een familie tegelijk kan dragen.

David, een gepensioneerde topman, vliegt per privéjet door Europa naar een euthanasiekliniek in Zürich. Cline brengt een leven terug tot wat overblijft als de prestaties en de compromissen weg zijn. Eerst gitzwart grappig, dan niet meer. De jury noemde het elegisch en heel echt, en allebei klopt.

In het Nederlands bestaat van Emma Cline De meisjes (Lebowski, 2016, vertaald door Tjadine Stheeman).

Een in ongenade gevallen hoogleraar, alleen ‘Man’ genoemd, trekt zich terug op het platteland nadat zijn carrière en zijn huwelijk zijn ingestort. Iets meer dan 140 bladzijden, het kortste boek van de lijst, en dichter bij een fabel dan bij een campusroman. Je leest het in één avond en discussieert er een week over.

Een vervallen universiteitsstad die door planten wordt overwoekerd, frauderende professoren, militante tuiniers, een cultuuroorlog en ergens daartussen een liefdesverhaal. Gotisch, uitbundig en echt vreemd: het tegengif voor de gezellige campusroman, en voor lezers met gevoel voor het groteske de ontdekking van de lijst. Een boek dat zichzelf niet serieus neemt en toch serieus bedoeld is.

Flora herstelt in een ziekenhuis in Mexico-Stad van een operatie en raakt bevriend met Wilhelmina, een oudere Duitse verzamelaarster van antiek speelgoed. Een stil boek over vriendschap, rouw en het idee dat de waarste dingen te vinden zijn in de schaduw die iets werpt, niet in het ding zelf.

Laura en Edmund, oude vrienden, brengen lange avonden door in een pub in Southwark, praten de wereld recht en draaien om hun verdriet heen. Minimaal, precies, en volgens de jury met enkele van de beste dialogen sinds Henry Green. Gwendoline Riley's achtste roman, en een boek dat bijna helemaal uit gesprekken bestaat.

Het bendemilieu van West-Dublin. Tony Ward en ‘Flute’ Walsh zijn moorddadige compagnons, en hun werk wordt ingewikkelder doordat ze verliefd op elkaar worden. Een debuut van de jongste schrijver van de lijst, 28 jaar, wreed aan de oppervlakte en teder daaronder. Wie gangsterromans meestal mijdt, kan het toch proberen: in de kern is het een liefdesverhaal.